Mashhur.uz

Mallasoch:
- Doktor, menga tilingizni chiqaring, degandingiz. Yarim soatdirki tilimni chiqarib o’tiribman, siz esa qarab ham qo’ymadingiz.

- Kasallik tarixini to’ldirishim uchun menga tinchlik kerak edi..

- Go’zal ayolning injiqliklaridan ham dahshatliroq narsa bormi?

- Bor. Xunuk ayolning injiqliklari!

- Tovug’ing chekadimi?

- Yo’q.

- Demak tovuqxonang yonyapti.

Haydovchilarga eslatma:

Mashinangiz derazasini sindirishgani uchun signalizatsiya chalib ketmaydi, aksincha, signalizatsiyangiz tinimsiz chalavergani uchun mashinangiz oynasini sindirishadi.

Bola onasining yoniga yugurib kirdi:

- Aya, aya! Dadam mashina g’ildiraklari ostida qolib ketdi!

- Voy tavba, qaerda, qanaqa mashina?!!

- Uch g’ildirakli boru, sekin yuradi.

- Haziling qursin, yuragimni yording, uch g’ildirakli o’yinchoqqa shuncha vahima qilding-a.

- O’yinchoq bo’lsayam asfalt tekislaydiku.

Birinchi marta uchrashuvga chiqishim edi. Shunda ham uydagilarning qistovi, “Agar shu safar ham “quyon chizib” qolmoqchi bo’lsang, uchrashuvga chiqib o’tirmay qo’yaqol, ko’rmasang ham bo’laveradi, shart uylantirib qo’yamiz!” degan gaplaridan so’ng rozi bo’lgandim. O’zi qizlar bilan hech gapim kelishmasdi, oddiygina narsani so’rash uchun ham qip-qizarib ketaverganimdan do’stlarim mazax ilishgani qilishgan edi. Kelin bo’lmishni umuman tanimayman, onamning aytishlaricha, ammamning qizining sinfdoshi ekan. Shu yaqin o’rtadagi xiyobonda uchrashadigan bo’ldik. Qo’lda gul, yurakda ming hayajon bilan uchrashuvga yo’l oldim. Yo’l-yo’lakay gapirishim kerak bo’lgan gaplarni ichimda qaytarib ketaman: “Salom, yaxshimisiz? Uydagilar yaxshimi? O’qiysizmi, ishlaysizmi? Ota-onalarimiz ikkimizni teng ko’rishibdi, siz bunga nima deysiz?” Shunga o’xshash do’stlarim tomonidan o’rgatilgan “kerakli gaplar” ro’yxatini adashtirib yubormaslik uchun ovoz chiqarib takrorlay-takrorlay qanday yetib borganimni ham bilmay qolibman.

Naq o’n besh daqiqa kuttirgach, bo’lg’usi kelinbola yangalari yetovida keldilar. Yanga sal narida qolgach, qiz men tomonga asta kela boshladi. Uyalibgina berilgan salomga uyalibgina alik oldim-u, qizning ismini yaxshiroq so’rab olmaganim esimga tushib, xijolatdan isitmam chiqib ketdi. Aniq esimda edi, boshi “Dil” bilan boshlanardi. Dilnozamidi? Dildoramidi? Dilafro’zmidi? Tavakkal dedimu taxmin qilib so’rasha ketdim:

− Yaxshimisiz Dilnozaxon?

− Dilnoza? – qizning ko’zlari dum-dumaloq bo’lib ketdi. − Men Dilshodaman…

− Ha-ya, uzr… − hayajonlanganimdan boya ming tirishib yodlagan savollarim ham esimdan chiqib ketdi. − Bu kishi ammangizmilar?

− Yo’q, kelinoyim, nima edi? − qiz qo’qqisdan berilgan savolimdan hayron bo’ldi.

− Ha yo’q, ammangizga o’xshatib yubordim-da, − endi buyog’iga qovun ketma-ket tusha boshladi.

− Ammamni taniysizmi?

Qayoqdan taniyman? O’zi qizni umuman tanimayman-ku… “Muzqaymoq yeysizmi?” degan antiqa taklifim ham rad etildi. Qiz meni g’alatiroq deb o’yladimi, negadir chetga qarab kulib qo’yar edi. Yana bir oz gap topolmay turib, so’ng: “Haligi, men bir joyga borishim kerak edi, ming bor uzr”, dedimu juftakni rostlab qoldim. Yo’lda ketyapmanu o’zimni o’zim mushtlab urgim keladi: “Ammangizga o’xshatdimmish, bir joyga borishim kerakmish… O’l, ahmoq, hech bo’lmasa, taksiga o’tqazib yubormaysanmi!?”

Qizning nima sababdan kulgani, uyga kelib ko’zguda o’zimga qaragach ayon bo’ldi: ko’ylakni teskarisini kiyib ketgan ekanman! “Nega yaxshiroq qaramadingiz, nega aytmadingiz?” degan zardalarimga onam: “Men qaydan bilay, shahardan olgan yangi “moda” kiyiming bo’lsa kerak, deb o’ylabman”, deya javob berdilar.

Qiz aniq meni yoqtirmagan deb o’ylagandim, qayda? “Soddagina ekan, qizlar bilan gaplashmasligi shundoq bilinib turibdi”, deb rozi bo’libdi! Bir oy o’tib to’yimiz bo’lib o’tdi, birinchi uchrashuvdagi dovdiraganlarimni esa ikki bolamning onasi bilan tez-tez eslashib, kulishib turamiz.

N. Soibnazarov, Qashqadaryo viloyati

Imtihon paytida:

− Ko’zimga issiq ko’rinyapsiz, siz bilan avval ko’rishganmizmi?

− Domla, o’tgan yili ham imtihon topshirganman sizga, yiqilgandim.

−Qaytib kelibsiz-da, irodangizga balli. Xo’-o’sh, o’tgan yili sizga bergan birinchi savolimni eslaysizmi?

− Albatta, eslayman. “Ko’zimga issiq ko’rinyapsiz, siz bilan avval ko’rishmaganmizmi?” deb so’ragandingiz.

* * *

− Qadim-qadim zamonda, baland tog’lar orasida bir cho’pon qo’y boqarkan. Bir kuni tog’ cho’qqisidagi mag’rur burgut pastga sho’ng’ibdi va bir qo’yni changallab yuqoriga uchibdi. Cho’pon sarosimaga tushmabdi va miltiq bilan burgutni otibdi. Burgut o’q yeb pastga qulabdi, qo’y esa uchib ketaveribdi.

Shu qadahni burgutlar qulamasligi va qo’ylar uchmasligi uchun olsak!

* * *

Mukammal oilada xotin pul qayoqdan topilayotganini, er pul qayoqqa sarflanayotganini bilmaydi.

* * *

Buvi nabirasiga dedi:

− Aksirayotganingda og’zingni kafting bilan yopib turgin.

− Qo’rqmang, buvijon, mening tishlarim uchib ketmaydi.

* * *

Statistika ma’lumotlariga ko’ra, 99 foiz erkaklar oyoqlari ostiga dumalab kelgan to’pni tepib yuboradilar. Lekin, afsuski, terma jamoa qolgan 1 foiz odamlardan tuzilgan.

* * *

Keksa kishi o’lim to’shagida shivirladi:

− Farzandlarim, shu yerdamisizlar?

− Ha, hammamiz shu yerdamiz.

− Nabiralarim, sizlar-chi?

− Hammamiz yoningizdamiz, bobojon.

− Ahmoqlar, nega hamma mening yonimda bo’lsa, oshxonadagi chiroq behuda yonib turibdi?!

* * *

Yigit qizni yupatmoqda:

− Bo’ldi, yig’lama, o’zingni bos. Nima gapligini tushuntir menga.

− Ota-onam turmush qurshimizga norozi bo’lishyapti.

− Shunga shuncha vahimami? Yig’lama, men o’zimga boshqa qalliq topaman.

* * *

−Nega Boltaboy amakining boshiga g’isht bilan urding?!

− Boshqa urmayman.

− Boshqa urishingga hojat yo’q endi.

* * *

Bankka xomush kayfiyatdagi bir kishi kirdi:

−Men ozgina pul olmoqchi edim.

− Marhamat, hisob raqamingizni aytsangiz.

− Hisob raqamim bo’lganda to’pponcha ko’tarib yurarmidim?!

Ko’zga yosh to’lsayu, to’lmasa yurak,
O’ngim but bo’lsayu, so’lim bitmasa.
Qo’l yetmas manzillar menga na kerak-
 Sizning qo’lingizga qo’lim yetmasa…

Mashina signaliyu, g’ildiraklarning ayanchli, vahimali chiyillashi torgina ko’chani boshiga ko’tarib yubordi. Yigitning butun vujudi bir lahzada muzlab qolgandek tuyuldi, qo’llari rulga yopishib qoldi…

“Ey Xudo ishqilib…” chirt yumilgan ko’zlarini bazo’r ochdi-yu, mashina qarshisida qo’llarini yuziga bosgancha dir-dir titrab turgan qizni ko’rib, yelkasidan tog’ ag’darilgandek bo’ldi. “O’zingga shukr! Urib yubormabman…”

Shosha-pisha mashinadan tushdi-yu, hamon o’sha holatda turgan qizni tirsagidan tortib chetga oldi.

-   Hech nima qilmadimi? Axir uyoq-buyoqqa qarab o’tsangiz bo’lmaydimi?!

-   Nega to’xtatib qoldingiz…- qiz qo’llarini yuzidan olmagan ko’yi ingradi.

-   Nima?!

-   Nega to’xtatib qoldingiz? Axir hammasi tugashi mumkin edi-ku. Nega to’xtatdingiz?..

Yigit sog’ qolganiga shukr qilishni o’rniga ta’na qilayotgan qizga bir zum hayron tikilib qoldi-yu, mashinaga ishora qildi.

-   Qani o’tiring!

-   …

-   O’tiring dedim!

Qiz shundagina qo’llarini tushirdi.

Nigohlar… Yosh to’la nigohlar shu qadar g’amgin ediki… Kipriklarda ilinib, nelarnidir shivirlayotgan cheksiz mung yigitning ko’ngliga ko’chib o’tgandek bo’ldi. Qiz itoatkorona, yigit ochib turgan mashina eshigidan ichkariga singib ketdi.

“Sevgani bilan urishib qolgan bo’lsa kerak…” Yigit yuqoridagi ko’zgu orqali orqa o’rindiqqa boshini tashlagancha, ochiq oynadan kirayotgan shabadada sochlari to’zg’ib… qandaydir go’zallik, malohat, nafosat va mung ichra ketayotgan qizga ko’z tashladi. Negadir… Bu taxminidan qizg’ondi uni. “Onasi bilan aytishib qolib, uydan chiqib ketgandir ehtimol” Bu fikr o’ziga yoqdi. Nigohlar qaysarlik qildi, yana ko’zguga qadaldi. Ko’zlar ham shu qadar qora bo’ladimi a?

Kiprik degani ham shunchalar uzun bo’ladimi?

Lab degani ham…Qizmi o’zi bu, yo osmondan tushgan farishta?

Yigit allaqayoqlarga tortqilab ketayotgan xayollari tizginini ushlolmay qoldi.

- Ko’zingizga qarang, hozir yana bir baloni boshlaysiz!- qiz bu so’zlarni zarda bilan emas, allaqanday sokin ohangda aytdi.

“Sezibdi” yigit darhol hushini yig’di, bor diqqatini yo’lga qaratdi. “Lekin… Chindan ham, bu qadar benuqson go’zallikni avval ko’rmagandim… Agar hozir uni manziliga eltib indamay ketaversam, bir umrga yo’qotishim mumkin. Keyin… Yo’q, hech bo’lmasa uni qiynayotgan dardni bilishim kerak. Baki yordamim tegar? Yordamim tegsa u meni… Nimalarni o’ylayapman-a”

-   Bir narsa so’rasam maylimi?

Mungli nigohlar ko’zguga qadaldi. Bazo’r jur’at topgan til yana tutildi. “Nimani so’rayman?”

-   Haligi… Nega buncha xafasiz? Kimdir xafa qildimi?

-   …

-   “Ahmoqman. Kimdir xafa qildimi emish! “Senga nima” demaydimi…” Yigit javobsiz qolgan savolidan xijolat bo’ldi. Ko’zgudan ko’zlarini olib qochdi.

-   Hayot. Hayot deganlari insonni goh dard, goh baxt bilan siylar ekan-da… - qiz ma’yus jilmaydi. Yigit nigohlariga qayta jur’at indi, lablariga g’oyibdan kuch yog’ilib keldi.

-   Oyning yorug’ o’n besh kuni ham bor yaxshi qiz! Sizga aytsam, arzimagan narsadan siqilib yuraversangiz o’zingizni o’zingiz yeb qo’yasiz. Hayotga kulib qarang! Shundagina u sizni yig’latishga jur’at etolmaydi. Siz g’amlardan kuchli bo’ling, shundagina u sizdan ustun kelolmaydi. Mana bugun, siz oilangizdagilar bilan aytishib qolgan bo’lsangiz kerag-a? Lekin bu…

-   Shu yerda to’xtating!

Yigitning tiliga allaqayoqdan kelayotgan pala-partish taskin-tasallilarni qizning bexos jarang sochgan tovushi bo’lib yubordi. Mashina to’xtashi hamon qiz shoshilib pastga tushdi. Yo’l chetida turgan qandaydir yigit bilan nimalarnidir kuyinib, goh xo’rsinib, goh jilmayib gaplasha boshladi. Yigit mashinani yurg’azib ketishini ham qolib qizni kutib turishini ham bilolmasdi. “Kim bo’ldi u? Akasimi? Ketaversammikan? Yo’q, axir hatto uning ismi, telefon raqamini ham…”

 Mashina eshigi ochildi-yu, yo’l chetidagi yigit xushhol bosh suqdi:

-   Rahmat aka, ertalab uydan arazlab chiqib ketgandi! A endi bilasiz-u, er-xotinning urishi… Mana buni olib qo’yasiz!

Yigit old o’rindiqqa bir nechta beli bukik pul tashladi-yu, eshikni yopib sal narida kutib turgan “qiz”ning tirsagidan tutdi. Hozirgina taqdir tasodifi hadya etgan baxtdek tuyulgan “qiz” “begona”ning qo’llaridan tutib, mashinadan uzoqlashib borgani sayin yigitning kaftlari rulga yopishib qolgandek – ko’tara olmas, ustidan bir chelak muzdek suv quyib yuborilgandek – barmoqlarining uchigacha muzlab borardi. Salgina avval biyron so’zlayotgan lablar go’yoki tosh osilgandek, bazo’r shivirladi:

“Nega to’xtatdim…”

Lobar Azizxo’jayeva.